Terreur bij ons, nog maar eens

Lucien Van Espen was in 2012 bij de gemeenteraadsverkiezingen lijstduwer voor de PVDA in Mechelen. In 2013 publiceerde hij bij uitgeverij EPO een boek over zijn ervaringen in de Tweede Wereldoorlog en zijn bewogen carrière als vakbondsmilitant. Ter gelegenheid van 1 mei schreef Lucien deze tekst.

 

Wij zijn allemaal fors aangegrepen door de laffe bomaanslagen op onze luchthaven en metro, met een groot aantal slachtoffers tot gevolg. Die slachtoffers zijn burgers, ja, mensen die met die wereldconflicten niets te maken hebben en er zelfs niets of weinig over weten. Zo'n aanslag is dan ook een mokerslag die ons allen sterk raakt. Na al die jaren dat wij hier vrede, welstand en veiligheid kennen.

Er was veel vervelend nieuws over verre landen, waar de mensen zich verdedigden met stenen tegen tanks. Het zijn verschillende godsdiensten die in naam of misbruik van de naam van hun god tegenover elkaar staan. Waarom staan zij tegenover elkaar? Gaat het om hun geloof? Neen, het gaat over macht, het gaat over bezit, over olie, over uranium en zoveel andere waardevolle grondstoffen, zelfs de problemen over water dienen zich aan.

Al vele jaren wordt door de ware heerser, de nieuwe adel, de grootste kapitaalbezitters, gezegd dat onze Westerse belangen moeten verdedigd worden, te vuur en te zwaard. Zij kozen partij en streden in de vroege jaren '90 de woestijnoorlog. De F16 vliegtuigen waren niet uit de lucht, er werden meerdere steden gebombardeerd, waar ook burgers, vrouwen en kinderen de slachtoffers waren. Luchtbombardementen worden door veel mensen aanvaard: het zijn toch soldaten die een bevel van een erkende regering uitvoeren. Maar ik en de mensen van mijn leeftijd weten dat een bom van daar boven uit een vliegtuig gezien een vlammetje en een rookpluim is, maar waar ze ontploft zijn er dezelfde beelden, dezelfde gevolgen dans die wij nu in overvloed in beelden te zien krijgen van die laffe, misdadige aanslagen.

Een aanslag op onze levenswijze, en op ons Verenigd Europa, die wij nu na zoveel oorlogen mogen beleven. Ik gebruik het woord misdadig, maar is het niet de oorlog en de veroorzakers daarvan die de misdaad, ja de misdadigers zijn?Wij moeten ons verenigen om samen IS aan te pakken en te vernietigen. Akkoord, maar pak de echte veroorzakers ter zelfder tijd ook aan. Mijn wens is altijd: geen haat, geen bommen, maar liefde.

Onze eigen beleving: 19 april 1944 om 18u45 kwam een eerste formatie van 54 Amerikaanse bommenwerpers over Mechelen, bommen vielen. Het doel was het arsenaal. 5 minuten later eenzelfde aantal vliegtuigen die hetzelfde deden. Na 11 minuten 72 vliegtuigen die zorgden voor een bommentapijt: een 200 tal brisantbommen en 2000 brandbommen. Denk even aan de beelden van die recente aanslagen, maar vermenigvuldig dit met de cijfers hiervoor. De gevolgen: 138 doden en 123 gekwetsten.

De dag van de arbeid, 1 mei 1944, nu 72 jaar geleden, omstreeks 23u45 waren er bommen die insloegen, voor het alarm werd gegeven. 0u10 tot 0u30 vielen er honderden bommen op de stad: 171 doden, 123 gewonden. Wij hadden geen huis meer, in onze buurt een 40 mensen dood. Wij, Martha, nu mijn vrouw, en ik waren 16 jaar. Wat deed dit met ons leven. Nu nog voelen wij de angst en het verdriet. Ik herinner mij geen minuut stilte daar voor.

Leve de arbeidersstrijd! Leve de vrede!