Dag vrienden en kameraden, blij dat we toch nog één zekerheid hebben in deze wereld, namelijk dat al-tijd zonnig is op één mei. Ik ben blij dat jullie er zijn, blij dat we de mooiste dag van het jaar weer samen kunnen vieren. Op 1 mei vieren we de arbeid, vieren we de werkende klasse, vieren we de mensen die de samenleving doen draaien. De winkeliers, de vuilnisophalers, het zorgpersoneel, de bouwvakkers, de fietsenmakers, de leerkrachten en de boeren. We vieren de arbeid van alle werkende mensen vandaag, want zonder die mensen hun inzet valt alles stil.
1 mei is een feest waar we vieren. Maar het is ook strijddag, een strijddag voor een rechtvaardige en solidaire samenleving. Vandaag staat in het teken van het alternatief voor dit rotte systeem, waar ze winst boven mensen plaatsen. Waar ze liever miljarden in de zakken van aandeelhouders laten verdwijnen dan mensen uit armoede te helpen. We strijden vandaag voor ons alternatief, voor het socialisme en voor de vrede.
Op 1 mei vieren we ook de sociale strijd, die van vroeger en die van nu. We vieren het verzet, en onze collectieve kracht. En we zetten de overwinningen van ons verzet in de kijker. Want zonder de sociale strijd van vroeger geen sociale zekerheid, geen 38-uren werkweek, geen betaald verlof en geen … vrije 1 mei.
En we vieren de sociale strijd van nu want al 18 maanden lang botst de regering De Wever op een sterke sociale beweging. Ze botsen op het verzet van de vakbonden, van vrouwenorganisaties, van het middenveld, van de vredesbeweging, van de jeugd, de cultuursector,... die zich week na week opnieuw verzetten tegen dit kil beleid en vooral tegen dit asociaal pensioenbeleid. Want ze zeggen dat ze de pensioenen gaan redden voor de volgende generaties, maar eigenlijk gaat deze regering de pensioenen van de volgende generaties gewoon verlagen.
In die 18 maanden sociale strijd hebben we al overwinningen behaald
- Jambon moest zijn pensioenhervorming met die vreselijke pensioenmalus al minstens een jaar uitstellen. Dit heeft heel concreet 20.000 mensen gered van die malus.
- Technische werkloosheid en periodes van ziekte worden nu ook meegenomen in de berekening van de malus. Opnieuw 5000 mensen per jaar die ontsnappen aan de malus.
- De verstrenging van het vervroegd pensioen hebben ze al meerdere keren moeten afzwakken.
- Moederschapsverlof, vaderschapsverlof en technische werkloosheid zullen toch meetellen voor vervroegd pensioen op 60 jaar.
- De regering wou de landingsbanen afschaffen voor 7 op de 10 mensen. Maar door ons protest blijft een landingsbaan vanaf 55 mogelijk voor wie een zwaar beroep heeft of in herstructurering zit.
- Nachtpremies, de regering wou eerst nog maar 5 uur per nacht laten mee rekenen, nu is dat 7 uur.
- Ze wilden de btw en de accijnzen verhogen met 1,3 miljard. Maar die plannen zijn er nog niet door geraakt.
Dat zijn concrete overwinningen die er zijn gekomen dankzij sociale strijd. Onder druk van de sociale beweging en van de PVDA in het parlement. We moeten die kleine overwinningen zien en vieren. En hier kracht uit putten om verder te gaan. Op 12 mei organiseren de vakbonden een nieuwe nationale betoging. We blijven druk zetten tot dat die verdomde pensioenmalus helemaal van de baan is en er eindelijk een miljonairstaks komt.
Want in deze samenleving geldt niet de regel dat wie hard werkt, rijk wordt. In deze samenleving geldt de regel dat wie rijk is, rijker wordt. Gewoon al het feit dat er jaar na jaar miljardairs bijkomen terwijl de kinderarmoede stijgt toont aan dit systeem rot is in haar kern.
Vandaag strijden we voor een miljonairstaks en eerlijke verdeling van de rijkdom maar we strijden ook tegen een regering die onze pensioenen wil afpakken om hun oorlogen te betalen. Heel mijn leven hebben ze gezegd dat er geen geld is. Sociale huisvestiging, konden we niet betalen, de klimaattransitie? Konden we niet betalen. In het onderwijs moesten we besparen, op de gezondheidszorg moesten we besparen, want er was geen geld. Wat blijkt nu? Ineens kunnen we miljarden ophoesten voor oorlog. Nergens in Europa zijn de militaire uitgaven zo sterk gestegen als in ons land, met maar liefst 59%. De berekening is simpel. Meer wapens zorgen niet voor meer vrede, meer wapens zorgen voor meer oorlog. De volgende jaren wil de regering in totaal 34 miljard euro extra aan wapens en oorlog uitgeven. Om dat cijfer in perspectief te zetten toen Arizona vorm kreeg werd wou de Wever 23 miljard besparen op onze sociale zekerheid. Ze pakken onze sociale zekerheid af om hun oorlogen te betalen. En dat gaan we niet laten gebeuren. We spreken 14 juni af in Brussel voor welzijn en tegen oorlog.
1 mei is ook het feest van het optimisme. Want overal ter wereld voeren mensen vandaag de strijd voor de werkende klasse. Onze kracht is dat we met velen zijn. De anderen bezitten het geld, maar wij hebben de kracht van het aantal. Zolang er strijd is, is er hoop. Je wordt niet optimistisch door stil te staan en toe te kijken. Actievoeren is geen garantie op een overwinning, maar het breekt wel het gevoel van machteloosheid. Het toont dat we ons kunnen organiseren, dat we lijnen kunnen doen bewegen, zelfs wanneer de wereld helemaal donker lijkt. En dat is een grote bron van hoop.
Tot slot geeft ook ons alternatief, het socialisme, mij hoop. Er is een andere weg mogelijk, een weg van vrede en socialisme. Die waarden zoals menselijkheid, solidariteit en rechtvaardigheid centraal zet. Een samenleving waar de natuur en de mens voorgaan op de winst. Op 1 mei verdedigen we samen dat alternatief. Vandaag slaan we vol liefde op tafel. Het socialisme is de toekomst, en we zijn trots om de krachten van de toekomst te zijn. We hebben een wereld te winnen. We willen deze wereld winnen, we moeten deze wereld winnen. En dat laten we vandaag zien.
Ik wens jullie allemaal een strijdvaardig 1 mei, kameraden!
Foto's Senne Heremans
