In 2026 hebben we een wereld te winnen

Vrijdag 30 januari bracht PVDA Mechelen haar leden en sympathisanten bij elkaar voor een nieuwjaarsreceptie met Jos D'Haese, Dirk Tuypens en Sara Van Rompaey als sprekers. Een muzikaal trio werkte de avond af met een sfeervolle blues. Lees hier de toespraken van Dirk Tuypens en Sara Van Rompaey en bekijk de foto's van Stef Boey.

Dirk Tuypens

Vrienden, kameraden, op mijn beurt wens ik jullie allemaal natuurlijk het allerbeste voor het nieuwe jaar, 2026.

We kunnen vandaag de dag heel veel beste wensen gebruiken, denk ik. Want er komt ongelooflijk veel op ons af. We leven in een turbulente wereld, dat is wel het minste wat je kan zeggen. Alles verandert razendsnel. En dat leidt tot veel onzekerheden ongerustheid. Waar gaat het allemaal naartoe? Ik denk dat iedereen zich dat afvraagt.

Grote veranderingen zien we overal, op alle niveau’s. Ook hier bij ons in Mechelen. Dus laat ik daar maar eens beginnen.

Het politieke landschap is hier het voorbije jaar veranderd. De stadslijst van Open VLD – Anders moeten we nu zeggen – de stadslijst van Anders en Groen bestuurt niet meer alleen. Ook Vooruit maakt nu al een jaardeel uit van de meerderheid

We hebben het voorbije jaar in de gemeenteraad een heel curieus fenomeen gezien. In de raadzaal zijn er de banken waar de oppositie op zit, en er zijn de banken waarop de meerderheid zit. En met die banken van de meerderheid, kameraden, daar is iets mee. Iets heel raar. Het is duidelijk nogal gevaarlijk om op die banken te gaan zitten. Als je dat doet, verander je blijkbaar ineens helemaal van gedacht.

Ik heb de mensen van Vooruit zes jaar meegemaakt toen ze inde oppositie zaten. In al die jaren waren ze met ongeveer alles wat ik zei akkoord. En zowat elk voorstel dat ik in de gemeenteraad deed, werd door Vooruit mee gesteund. Nu Vooruit op die meerderheidsbanken zit, vinden ze alles wat wij zeggen nonsens, zijn ze tegen elk voorstel dat wij doen en zijn wij de uitverkoren pispaal. Ik zeg het, op de banken van de meerderheid gaan zitten...het doet iets met een mens.

Mechelen heeft zich altijd geprofileerd als een progressieve en sociale stad. Maar vandaag, met het nieuwe bestuur, begint dat imago toch serieus te barsten. Op een jaar tijd heeft het sociale beleid hier toch al flink wat deuken gekregen.

Zo heeft het nieuwe bestuur beslist om het straathoekwerk af te schaffen. Een onbegrijpelijke keuze. Er zijn steeds meer mensen die hulp en begeleiding nodig hebben, en die heel moeilijk de weg vinden naar de reguliere instanties, voor wie de drempels daar te hoog zijn of daar gewoon niet geholpen worden. De straathoekwerkers zijn voor hen de laatste houvast. Maar het o zo 'sociale' Mechelen stuurt ze de laan uit. De sociale organisaties in Mechelen hebben samen met de vakbonden tegen deze beslissing geprotesteerd en gewaarschuwd dat dit nefaste gevolgen zal hebben. Maar het bestuur lijdt aan een hardnekkige betweterigheid en legt de expertise van sociaal werkers naast zich neer.

In december kregen het personeel en de bezoekers van de lokale dienstencentra te horen dat die centra hervormd gaan worden. Dat wil zeggen dat ze een besparing van 400.000 euro te slikken krijgen. Dat is eenderde van het budget dat weggeknipt wordt. De lokale dienstencentra zullen het ook met minder personeel moeten doen, de tarieven zullen er stijgen en de mensen zullen er niet meer elke dag kunnen eten. En als we het bestuur moeten geloven, dan is dat allemaal vooruitgang. Hun hervormingsplannen zullen alles beter maken. Maar wat die plannen dan allemaal concreet inhouden, dat kunnen ze niet zeggen.

En er wordt nog meer bespaard: het stadspersoneel wordt nog maar eens ingeperkt, jongeren krijgen geen tussenkomst meer voor hun busabonnement, er is geen tussenkomst meer voor de warme maaltijden van ouderen in de dorpen, geen tussenkomst meer is in de afvalfactuur van mensen met een leefloon of in schuldbemiddeling, geen mantelzorg premie meer, de sociale werkplaats 'Amai' wordt opgedoekt, en de nachtopvang voor dak-en thuislozen wordt ingeperkt en betalend gemaakt.

Aan de andere kant zijn er natuurlijk weer de nodige miljoenen om het prestige van de stad verder op te krikken.

En dat alles krijgt de goedkeuring van Vooruit. Ik zei het al, plaatsnemen op de banken van de meerderheid: het doet iets met een mens.

Het mag duidelijk zijn dat onze linkse oppositiestem de komende jaren nodig zal zijn, zoals ze ook nodig is in het Vlaams en het federaal parlement, en op straat en overal in onze samenleving.

Linkse stemmen zijn overal nodig, in de hele wereld. Ik zei het al aan het begin, we leven in een turbulente wereld. Een zotte wereld. Hij lijkt met de dag zotter te worden.

Kijk maar naar de VS, waar Donald Trump al zijn duivels loslaat en het VS-imperialisme openlijk, en ongegeneerd een boost geeft. Hij wil de absolute wereldheerschappij veroveren. Hij gedraagt zich als een Romeinse keizer die de hele wereld in beslag wil nemen: Venezuela is van ons, Panama is van ons, Mexico is eigenlijk ook van ons, eigenlijk is heel Latijns-Amerika van ons, Canada is van ons, Groenland is van ons, … En wie daar anders over denkt, kan een vracht bommen op zijn dak krijgen. Trump verkondigt dat hij overal vrede brengt, maar het tegendeel is waar. Hij is een oorlogspresident.

De oorlogszuchtigheid van Trump richt zich niet alleen op het buitenland. Ook in eigen land voert de president een oorlog. Oorlog tegen zijn politieke tegenstanders, tegen migranten, vluchtelingen en onschuldige burgers. Hij stuurt zijn stoottroepen van ICE naar steden die niet voor hem willen plooien. Macho’s die als een bezettingsleger steden innemen, terreur zaaien en onschuldige mensen neerschieten.

Maar ook hier in Europa klinkt de oorlogstaal steeds luider.We hebben hier bij ons in België ook een oorlogsminister: Theo Francken. In december heeft hij in het parlement een boodschappenlijstje neergelegd met al het militair materiaal dat hij wil kopen, alles bij elkaar goed voor 34 miljard euro.

En meneer Franken probeert jonge mensen van 17 jaar met eenbeetje geld te verleiden om bij het leger te gaan. Ik heb een zoon van 17, ook hij heeft van meneer Francken een brief gekregen met een uitnodiging om vrijwillig een jaar bij het leger te gaan. Ik heb meneer Francken een brief teruggeschreven, om hem te zeggen dat ik het degoutant vind hoe hij die jonge mensen wil meetrekken in de oorlogshysterie, en hoe hij hen wil wijsmaken dat oorlog dient om de democratie en de vrijheid te verdedigen. Terwijl de geschiedenis laat zien dat oorlog altijd draait om geld, macht en economische belangen.

Ik heb die brief op Facebook gezet, en hij is ook gepubliceerd in De Morgen. Ik heb daar heel veel positieve reacties opgekregen. Het is duidelijk dat zeker niet iedereen meegaat in het oorlogsdenken. Aan de andere kant ben ik ook uitgemaakt voor alles wat lelijk is. Maar dat zal mij een zorg zijn. Ik laat me niet intimideren. Ik ga me niet verontschuldigen omdat ik tegen oorlog ben. Ik ga me niet verontschuldigen omdat ik ondanks alles geloof in vrede. Omdat ik weiger te aanvaarden dat wij als mensen in de 21ste eeuw niet in staat zouden zijn om onze meningsverschillen en conflicten op een beschaafde manier op te lossen, in plaats van elkaar voortdurend de hersens in te slaan.

Het is een rare wereld. En het is niet altijd makkelijk om tegen de stroom in te gaan. En toch moeten we dat blijven doen, overal. Maar we doen dat beter niet alleen, maar samen, in een sterke partij.

Sara Van Rompaey

We schetsten een verhaal een asociale regering, de grootste sociale afbraakregering sinds de tweede wereldoorlog. Die jaagt op werklozen, zieken, daklozen, vluchtelingen, mensen zonder papieren en die de pensioenen van de werkende mensen steelt. En dan hebben we het angstaanjagend beeld van een veranderende wereldorde. Van dreigende oorlog, van de ontvoering van democratisch verkozen presidenten, van dreigementen om Navo-bondgenoten te annexeren, van razzia’s van ICE troepen, van een genocide die maar blijft doorgaan. En toch vertellen we hier vanavond een verhaal van hoop.

Lang geleden toen ik nog filosofie studeerde, moesten we een tekst lezen van Augustinus, en daar stond in dat Hoop twee prachtige dochters had. Namelijk Woede en Moed. Woede over de dingen zoals ze zijn, woede over de manier waarop men in deze samenleving mensen behandelt en woede over de manier waarop we met de natuur omgaan, en moed om te geloven dat de dingen niet zullen blijven zoals ze zijn, we horen vaak dat er geen alternatief is, we hebben moed nodig om te durven geloven dat de dingen anders kunnen en sterker nog, we hebben moed nodig om de dingen beter te maken dan ze zijn. Want is precies omdat de dingen zijn zoals ze zijn, dat ze niet zullen blijven zoals ze zijn. De wereld kantelt, en ik geloof oprecht dat het goed komt.

Want waar onrecht is, is ook verzet. Ze kunnen alle bloemen plukken, maar de komst van de lente kunnen ze onmogelijk tegenhouden. Waar onrecht is, zal altijd verzet zijn. En waar verzet is, is hoop. Hoop is niet iets dat je uit de lucht grijpt, waar je blind in gelooft, hoop is iets dat je maakt. Hoop is overal, vanaf we ons verenigen en vanaf we beginnen met handelen.

Ik krijg net als de meeste mensen veel nieuws binnen via mijn telefoon. Via beelden op Instagram. We hebben afgelopen twee jaar live een genocide kunnen volgen op onze gsm. En sinds dit jaar wordt het afgewisseld met de razzia’s die ICE pleegt, met zwaarbewapende milities die woonwijken binnendringen, mensen van de straat plukt, gevangenzet en deporteert. Deze week werd ik weer wakker met het bericht dat een journalist was vermoord in Gaza. Hij was net, slechts vijf uur voor hij tot martelaar werd gemaakt, vader geworden. En dan zie ik de beelden, en dan ben ik verdrietig en woedend. Dan ben ik soms zo moedeloos dat ik me gewoon wil omdraaien en mijn ogen terug wil sluiten. En da’s een logische reactie die mensen hebben als ze alleen zijn, maar het is belangrijk om in beweging te blijven en je aan te sluiten bij een beweging. Je wordt moedeloos omdat je je machteloos voelt. Maar ik heb geleerd dat we verdrietig zijn, omdat we sterk zijn, we huilen omdat we kwetsbaar zijn, omdat we niet koud zijn, omdat dat het is wat ons tot mens maakt, ons te laten raken door zo’n dingen, door onmenselijkheden. We zijn kwetsbaar omdat we hoop hebben. Maar hoop voel je pas als we ons verenigen en beginnen met handelen.

En dat hebben we het voorbije jaar op veel momenten, op veel plaatsen, in veel omstandigheden en bij heel veel mensen gezien. Hoe wekelijks in Mechelen nog mensen op de markt actie voeren voor Gaza, hoe talloze organisaties de ene na de andere benefiet organiseerden, door gewone mensen die buitengewone dingen doen. Van wafelenbak, tot breien voor Gaza, tot concerten, of een eetavond zoals we met de jongerengroep organiseerden. Hoe we op een gegeven moment met meer dan 100.000 in Brussel waren om de Rode Lijn te vormen. En hoe dan een week later 250.000 mensen in den Haag een rode lijn vormden. En in Parijs, en Rome, en Londen. Hoe de havenarbeiders van Genua staakten om de Flotilla te steunen. Daar is de hoop te vinden. Die hoop hebben we ook gemaakt tijdens de vakbondsbetogingen, toen we met 140.000 in Brussel waren, maar die hebben we ook gemaakt toen we met 200 Mechelaars voor de gemeenteraad op de grote markt stonden voor het behoud van straathoekwerk.

Die kracht van mensen die in actie komen, hun stem verheffen, hun rug rechten, samen een vuist maken en opkomen voor hun rechten; die kracht geeft hoop voor een andere wereld. David wint alleen van Goliath als collectief. En we organiseren ons in allerhande organisaties die strijden voor dingen die we belangrijk vinden, bij de vakbond, in een jongerenorganisatie, in de vrouwenbeweging, bij een middenveldorganisatie en uiteraard ook bij de beste partij van het land, de enige partij waar ik fier lid van ben omdat ze consequent aan de kant van de werkende mensen staat: de PVDA.

Ons organiseren maakt ons sterker. Georganiseerd zijn, is beter geïnformeerd zijn, is solidair zijn met mensen die dezelfde strijd voeren, is ervaringen delen. Dat is samen oplossingen zoeken en vinden. Dat is mekaar vooruit stuwen tijdens de hoogtes en weer verder trekken tijdens de laagtes, als het allemaal te veel lijkt en we ons moedeloos voelen. Want soms is het een gevecht van David tegen Goliath. Maar David wint alleen van Goliath als collectief. Zij hebben het geld, maar wij hebben de mensen. En als we ons verenigen kunnen we verandering afdwingen zo hebben we het doorheen de geschiedenis altijd al gedaan.

Ik sta soms versteld van hoe veel makkelijker mensen zich het einde van de wereld kunnen indenken door oorlog of klimaatverandering, dan zich het einde van dit systeem te kunnen indenken, het einde van het kapitalistisch systeem dat aan de oorsprong ligt van oorlog, uitbuiting en klimaatverandering. Gelukkig zijn steeds meer mensen op zoek naar antwoorden en een hoopvolle toekomst in deze snel kantelende wereld. Met de PVDA bouwen wij aan een alternatief voor deze kapitalistische samenleving die steeds verder vastdraait en geen uitweg biedt op de problemen die ze gecreëerd heeft. Dat alternatief is het socialisme. Een samenleving waar mens en natuur voorgaan op winst van enkelen. Daaraan bouwen doen we samen met jullie: onze militanten, groepsleden, raadgevende leden en sympathisanten.

Ons belangrijkste wapen is dat we met veel zijn én dat we sterk georganiseerd zijn. Een vinger kan je breken, een vuist niet. En die vuist willen wij verder versterken. De kern van onze sterke partij zijn onze basisgroepen met onze actieve leden. Onze basisgroepen zijn onze handen en voeten en onze oren en ogen op het terrein, in de bedrijven en in de wijken. Het zijn zij die zich dag in dag uit voor een betere maatschappij inzetten in hun bedrijf, sector, wijk of gemeente. Het waren de basisgroepen waarmee we de gevolgen van de besparingen van de lijn in kaart konden brengen. Door samen naar de wijk te trekken konden we de concrete gevolgen van de nieuwe vervoersregeling van de Lijn meten en zo de verhalen naar buiten brengen van de bewoners die getroffen werden door schrapping van bijvoorbeeld de halte in Kauwendaal. Het zijn de basisgroepen die al jaren actie voerden voor zwemwater. Die tijdens de staking alle piketten van Mechelen bezochten. Ik wil jullie daar vandaag graag allemaal voor bedanken.

Als mensen mij vragen waarom ik bij de PVDA actief ben, dan antwoord ik omdat ik de wereld wil veranderen natuurlijk. Er is een plaats bij de PVDA voor ieder van jullie die de wereld wil veranderen naar een samenleving die respect heeft voor arbeid en natuur; een samenleving die de mensen op de eerste plaats zet, niet de winst; een samenleving die kiest voor vrede en het socialisme. Dus word lid en/of sluit je aan bij een basisgroep. Zo kunnen we met de PVDA nog sterker worden en meer realiseren. En tegelijk wordt je zelf ook sterker; want georganiseerd zijn is het beste medicijn tegen moedeloosheid. We hebben een wereld te winnen.

Met dank aan Stef Boey en Senne Heremans voor de foto's.